Van woestijn naar steppe
Als je van niks komt, ben je al gauw blij. En toegegeven, Nintendo heeft duidelijk zijn best gedaan om meer manieren te bieden om deze nieuwste sportgame te spelen. Bij het opstarten verschijnen maar liefst zes grote vierkanten op het scherm, elk verwijzend naar een aparte modus: Adventure, Tournament, Trial Towers, Free Play, Mix It Up en Swing Mode. Natuurlijk richtte ik mijn pijlen als eenzame solospeler vooral op Adventure, wat zich presenteert als een soort RPG light. Er is een verhaal: Mario en co. zijn op zoek naar een gouden wonderobject wat de zieke Daisy zou kunnen genezen. In deze zoektocht worden ze echter overvallen door monsters met vieze zwarte ballen. Het resultaat: Mario, Luigi, maar ook Waluigi en Wario worden omgetoverd tot baby’s. Ze komen tot de conclusie dat dit nooit gebeurd was als ze tennisrackets bij zich hadden gehad, dan hadden ze de ballen immers gewoon terug kunnen slaan. Logisch, toch? Er zit dus niets anders op dan trainen aan de tennisacademie.
De opleiding van Baby Mario is in feite een twee uur durende tutorial. Hoewel dat aan de lange kant is, zorgt het er wel voor dat je écht alle fijne kneepjes van Mario Tennis beheerst na het doorspelen hiervan. Bovendien is het doorspekt met een aantal leuke minigames voor de afwisseling. Maar de echte lol begint wanneer Mario de wijde wereld intrekt, op zoek naar revanche tegen de duistere ballen. Zo is er een level waarin je Bullet Bills terug moet meppen naar een luchtschip van Bowser, maar ook een Challenge waarin je te maken hebt met een steeds veranderend tennisveld. Sla een bal in de mond van een Piranha Plant en deze zal ervoor zorgen dat het veld aan de kant van je tegenstander breder wordt. Niet echt eerlijk, maar dit is precies de chaos waarvoor ik een Mario-partygame opstart. Hoewel de Adventure dus best leuk is, is het na minder dan vier uurtjes alweer voorbij. Dat is echt te kort. En vanwaar dan die overbodige RPG-systemen? Waarom levelt Mario na elke scheet die je laat? Het is niet alsof je ooit iets merkt van een marginaal hogere Shot Speed of Agility.
Adventure verzadigt dus niet echt, maar kan de honger ergens anders gestild worden? Tournament en Free Play spreken redelijk voor zich en zijn naar mijn mening leuker met iemand naast je op de bank. Mix It Up is een verrassend leuke toevoeging, maar ook deze komt vooral tot zijn recht in multiplayer. Het bestaat uit Special Matches en Score Challenges. Voorbeelden van die eerste zijn de Forest Court Match met de hierboven beschreven Piranha Plants. Maar hieronder vallen ook de knotsgekke Pinball Match en de Wonder Court Match. Die laatste is een leuke callback naar Super Mario Wonder; de court verandert in een aangenaam hallucinatoire trip wanneer de Wonder Flower geraakt wordt. De Score Challenges zijn hiermee vergeleken een beetje tam. Ballen door ringen slaan om punten te verdienen is nét wat minder verrassend.
Swing Mode landt helaas ver buiten de lijnen. Enkel degenen die lijden aan een zware vorm van Wii Sports-nostalgie zullen hier meer dan een kwartier vertier uit halen. Het wordt gespeeld met slechts één Joy-Con in de hand. Er is dus geen manier om zelf te positioneren. Bovendien voelt het registreren van slagen erg willekeurig. Gemiste kans dus. Dan moeten we alle hoop vestigen op de Trial Towers. Gelukkig vermaakt deze modus wel. Deze drie torens – elk 10 vloeren hoog – beklim je door een reeks opeenvolgende uitdagingen te spelen. Zo speel je bijvoorbeeld tegen een Mario met een Flame Racket of een van de andere nieuwe Fever-rackets. Met een Fever-racket kan je een speciaal schot lanceren door op X te drukken. Dit schot kan extra precies gemikt worden, en wanneer deze landt aan de kant van de tegenstander laat dit vaak een hinderlijk effect achter. Een ander voorbeeld van een uitdaging is bijvoorbeeld 15 ballen langs een tegenstander slaan zonder dat deze een return kan uitvoeren. Sommige vloeren kunnen behoorlijk moeilijk zijn, wat na de nogal makkelijk Adventure zeker welkom is. Bovendien heb je maar 3 levens om een toren mee uit te spelen. Verlies je je laatste leven? Dan moet je helemaal opnieuw beginnen. Helaas zijn er maar 3 torens beschikbaar, waardoor je ook hier als solospeler vrij snel klaar mee bent.
Natuurlijk kan er ook online of via GameShare gespeeld worden, maar helaas was ik in de reviewperiode niet in staat om dit te testen. Wat dan nog rest is een hoop unlockables. Meer dan 20 rackets, 8 courts en 20 characters. Ze kunnen allemaal vrijgespeeld worden en toegevoegd worden aan de al beschikbare rackets, courts en characters.
Conclusie
Hierna is het wel gedaan met de pret en is het hopen dat er eens wat mensen over de vloer komen. Ook deze keer is Mario Tennis Fever in de kern namelijk gewoon een prima spel. Aan de gameplay is weinig veranderd, ook niet met de komst van het Fever-schot. Verandering was ook niet nodig. De presentatie is van het hoge niveau dat je van een Mario mag verwachten en op de Switch 2 ziet het er ook nog een haarscherp uit. Kortom, voor de Mario-fanaten die zich graag wagen aan multiplayer-avonden is deze tennisgame weer een meer dan degelijke uitkomst. Een boeiend avontuur voor de solospeler is het echter niet.
7.6
9.0
5.5
7555 
116)
11-02-2026 13:13
