Ik heb altijd een zwak gehad voor arcadebasketbalgames zoals NBA Jam en NBA Street. Games waarin spektakel belangrijker was dan realisme en waarin elke wedstrijd bol stond van een aaneenschakeling van de gekste dunks en onwaarschijnlijke acties. Het is dan ook niet zo gek dat NBA The Run meteen mijn aandacht trok. Niet alleen omdat er eindelijk opnieuw een NBA-gelicentieerde streetballgame is, maar ook omdat het project afkomstig is van Play by Play, een nog jonge ontwikkelstudio die werd opgericht door voormalige EA-veteranen. Onder hen bevinden zich bovendien mensen die ooit mee aan NBA Street hebben gewerkt, waardoor mijn verwachtingen haast vanzelf de hoogte in gingen. Na een aantal dagen op de virtuele pleintjes van onder meer Venice Beach en Philadelphia kan ik alvast zeggen dat de basis meer dan goed zit. Alleen blijkt al snel dat dit niet automatisch genoeg is om van een goede game ook een complete game te maken.


De straat op
Met NBA The Run wil Play by Play Studios het arcadebasketbalgenre nieuw leven inblazen voor een generatie die dat soort games nauwelijks nog kent. Snelle wedstrijden, spectaculaire acties en een constante drang om de tegenstander te kijk te zetten staan centraal. Play by Play Studios slaagt er verrassend goed in om het gevoel van straatbasketbal te vatten.

Het concept is doodeenvoudig. Je kiest een NBA-ster, trekt naar iconische pleintjes verspreid over de wereld en probeert zoveel mogelijk 3-versus-3 knock-outtoernooien te winnen. Wedstrijden duren zelden langer dan enkele minuten, waardoor het tempo altijd hoog ligt. Het is een game die je perfect een kwartiertje kunt spelen, maar evengoed een uur later nog steeds niet hebt weggelegd.

De basis zit goed
Wie verwacht dat NBA The Run exact dezelfde weg bewandelt als ‘good old’ NBA Street, zal echter merken dat de ontwikkelaars een licht andere richting zijn uitgegaan. De bekende freestyle-elementen zijn zeker aanwezig, maar spelen hier een veel kleinere rol. Waar NBA Street soms volledig draaide rond het vernederen van je tegenstander met een zeer uitgebreide truukendoos, legt The Run veel meer nadruk op snelheid en momentum. Tricks zijn kort, efficiënt en dienen vooral om zo snel mogelijk een opening richting de basket te creëren.

Dat zorgt voor een spel dat minder flamboyant en overdreven oogt dan zijn spirituele voorganger, maar toch voer je binnen enkele minuten steals uit, gooi je ‘alley-oops’ naar ploegmaats en scoor je met spectaculaire dunks. Toch zit er meer diepgang onder de motorkap dan je op het eerste zicht zou denken. NBA The Run beloont spelers die de systemen leren beheersen zonder nieuwkomers volledig af te schrikken. Naarmate ik meer wedstrijden speelde, begon ik daardoor steeds meer geavanceerde mogelijkheden te ontdekken. De basisgameplay zit gewoon goed en is bovenal snel en ontzettend leuk om te spelen.


NBA-sterren
Met meer dan dertig NBA-sterren, aangevuld met een vijftal Rookieversies en enkele originele streetballpersonages, zit er voldoende variatie in de volledige spelersselectie. De spelers voelen ook verschillend genoeg aan. Ze beschikken allemaal over hun typerende sterktes en zwaktes. Die herkenbaarheid zorgt ervoor dat experimenteren met verschillende line-ups leuk blijft, zelfs na tientallen wedstrijden. Via de zogenaamde ‘In The Zone’-meter (NBA The Run’s variant op de Gamebreaker, zeg maar) activeer je bovendien unieke vaardigheden die verschillen per speler. Stephen Curry, altijd nummer 1 op mijn eigen wedstrijdblad, verandert tijdelijk in een scherpschutter die van haast overal raak schiet, terwijl Giannis of Anthony Edwards hun fysieke dominantie nog verder uitspelen. Het systeem geeft wedstrijden regelmatig een beetje extra spektakel, al was het minder een echte ‘gamebreaker’ omdat wedstrijdjes vaak erg kort zijn.

Drie spelmodi, één idee
In totaal zijn er drie spelmodi beschikbaar, maar in de praktijk draaien ze allemaal rond hetzelfde principe: een knock-outtoernooi waarin je meerdere teams na elkaar moet verslaan. In Knockout Squads bestuur je één speler terwijl je samenwerkt met vrienden of willekeurige online spelers. Knockout Solos geeft je controle over het volledige drietal en is vooral bedoeld voor wie liever niet afhankelijk is van onbekenden. Ten slotte is er Knockout Friends, waar je privétoernooien kunt organiseren met vrienden of AI-teams.

Dankzij cross-play ondersteuning vond ik vrijwel altijd snel een wedstrijd en de netcode deed tijdens mijn speelsessies precies wat het moest doen. Toch sluipt hier ook meteen het grootste probleem van NBA The Run binnen. Hoe leuk de wedstrijden ook zijn, uiteindelijk speel je voortdurend variaties op exact dezelfde activiteit. De drie modi zijn vooral verschillende manieren om hetzelfde online toernooi te beleven.


Online only
Dat lees je goed: hetzelfde online toernooi. NBA The Run zet voorlopig alles in op één kaart en is een volledig online spel. Wie op zoek is naar een uitgebreide singleplayerervaring, komt van een koude kermis thuis. Er is geen campagne, geen offline toernooi, geen lokale multiplayer (!!) en zelfs geen eenvoudige mogelijkheid om een snelle wedstrijd tegen de computer te spelen. Alles draait integraal rond online competitie, wat maakt dat NBA The Run volledig afhankelijk is van zijn online community.

Het gevolg is dat je ervaring sterk kan verschillen afhankelijk van de spelers waarmee matchmaking je samenbrengt. Soms kom je terecht in een perfect draaiend team waarin iedereen samenwerkt. Andere keren beland je naast pipo’s die nauwelijks de bal passen en enkel voor hun eigen hoogtepunten spelen. Dat gebeurde net iets té vaak, waardoor Knockout Solos al snel mijn voorkeur genoot.

De regels veranderen voortdurend
Wat NBA The Run wel slim doet om die herhaling tegen te gaan, is het gebruik van gerandomiseerde regelsets. Voor iedere speelronde kunnen de voorwaarden veranderen. Soms worden driepunters belangrijk, soms leveren dunks extra punten op, en tal van andere varianten daarop. Het klinkt als een kleine toevoeging, maar in de praktijk verandert het de dynamiek van wedstrijden aanzienlijk. Daardoor voelen wedstrijdjes toch verrassend fris aan. Maar ook hier kunnen de willekeurige teamgenoten waarmee je matcht in Knockout Squads de ervaring erg frustrerend maken. Zoals wanneer iemand koste wat kost blijft dunken terwijl de aangepaste regels net iets anders vragen. Wanneer alles echter samenvalt, behoort dit regelsysteem zonder twijfel tot de beste ideeën van de hele game.

Het grootste risico ligt op de langere termijn. Zolang de servers actief blijven en er voldoende spelers aanwezig zijn, is er weinig aan de hand. Ik heb tijdens mijn reviewperiode bijvoorbeeld geen moeite gehad om een wedstrijd te vinden en het spel pochte in zijn menu’s al met x aantal miljoen gespeelde partijtjes. Maar omdat er voorlopig geen offline alternatief bestaat, hangt de volledige levensduur van NBA The Run toch af van zijn spelersaantallen.


(Nog) geen microtransacties
NBA The Run kost zo’n dertig euro (veertig als je de Deluxe Edition koopt) en bevat bij lancering ook geen microtransacties. In een tijd waarin spelers overspoeld worden met premium valuta en allerlei manieren om extra geld uit te geven, voelt dat bijna verfrissend ouderwets aan. Nieuwe shirts, taunts, dunks, badges en andere cosmetische zaken speel je gewoon vrij door (veel) te spelen. Elke wedstrijd levert immers Cred op, een in-game valuta waarmee je al die voorwerpen kunt aanschaffen.

De progressie voelt wel wat traag aan en na verloop van tijd wordt pijnlijk duidelijk dat er simpelweg niet genoeg omkadering aanwezig is rond de sterke gameplay. Het is een karig startpakket en buiten die vrijgespeelde extraatjes is er relatief weinig om na te streven. Het resultaat is een game die fantastisch werkt in korte online sessies, maar waarvan de tekortkomingen steeds zichtbaarder worden naarmate je langer blijft spelen.

Bobbitoooo!
Visueel kiest NBA The Run voor een stijl die zich mooi ergens tussen realisme en cartoony parkeert. Alle NBA-sterren zijn onmiddellijk herkenbaar, maar krijgen voldoende overdreven trekjes mee om binnen het arcadekarakter van de game te passen. Ook de verschillende courts hebben hun eigen visuele identiteit. Van de kleurrijke sfeer van Venice Beach tot The Tenement in de Filipijnen, waarbij de verdiepingen van het omliggende flatgebouw dienen als tribune voor de toeschouwers: elke locatie voelt anders.

Bovendien hebben de ontwikkelaars veel aandacht besteed aan individuele animaties en speelstijlen. Schietbewegingen, loopanimaties en specifieke gedragingen helpen om de NBA-sterren van elkaar te onderscheiden. Niet alles is echter even geslaagd. Soms oogt het wat houterig en het kan ook behoorlijk chaotisch worden. Ik switchte de optie om tegenstanders in het grijs weer te geven bijvoorbeeld aan. Niet omdat ik zo kleurenblind ben, maar omdat het de de leesbaarheid van wedstrijden aanzienlijk verbetert. Bobbito Garcia, de legendarische DJ en stem van NBA Street, zorgt met zijn commentaar onmiddellijk voor een zweem van nostalgie. Alleen jammer dat de soundtrack dan weer de vibe en persoonlijkheid mist die je eigenlijk bij dit type basketbalgame verwacht.


Conclusie
Ik ben oprecht onder de indruk van hoe goed de basis in elkaar zit. De gameplay is goed, de spelersselectie overtuigt, de online infrastructuur blijft makkelijk overeind, de wedstrijden zijn flitsend kort en het systeem met de wisselende regels houdt ze bovendien verrassend fris. Tegelijkertijd voelt het pakket momenteel te beperkt aan, waardoor ik voortdurend bleef verlangen naar meer. De online only aanpak, het bijbehorende gebrek aan offline content en het ontbreken van lokale multiplayer zorgen ervoor dat deze game op dit moment nooit helemaal zijn volledige potentieel bereikt.

Play by Play Studios heeft de moeilijkste opdracht dus tot een goed einde gebracht: een moderne arcadebasketbalgame maken die daadwerkelijk leuk is om te spelen. Nu komt het tweede deel van hun uitdaging. En dat is voldoende inhoud toevoegen om die sterke fundering ook op lange termijn relevant te houden.