In deze game speel je als een jonge knaap die Kees heet. Nee, je bent Elliot natuurlijk. Avonturier van beroep, en als hobby een bemoeial die iedereen – en zijn moeder bovendien – moet helpen. In een fantasiewereld zoals Philabieldia (wat ontstaat als je Philadelphia intikt met je ellebogen) zijn dit soort mensen hard nodig. De wereld is immers overspoeld door agressieve monsters en er rest slechts nog één veilige haven. Een stad genaamd Huther wordt beschermd door een magische spreuk die monsters buiten de deur houdt.
De spreuk wordt in stand gehouden door prinses Heuria. Zowel Huther als Heuria komen op verschillende momenten onder dreiging te staan, en het is aan Elliot en zijn fee-metgezel Faie om de boel op te lossen. Het grappige aan deze game is dat hij dat klusje niet altijd in het huidige tijdperk kan klaren. Om bepaalde problemen aan te pakken of specifieke informatie te leren, moet Elliot door de tijd reizen naar andere tijdperken. Ik ben zelf opgegroeid met A Link to the Past en Ocarina of Time; beroemde games die alternatieve tijdslijnen/werelden laten zien. Het is een geweldig idee, want Nintendo kon hierdoor grote delen van de wereld hergebruiken, maar toch van een nieuwe dynamiek en extra diepgang voorzien.
In The Adventures of Elliot verken je dus Philabieldia tijdens vier verschillende periodes en je gaat in totaal duizend jaar terug in de tijd. Het concept klinkt geweldig, maar de uitvoering is - en ik overdrijf niet als ik dit woord gebruik - dramatisch. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: er zijn nagenoeg geen verschillen tussen de vier tijdsperioden. De hoofdstad is wel telkens anders en deze wordt iedere keer ook bevolkt door andere personages, maar de rest van de wereld is bijna letterlijk elke keer ‘copy-paste’. Het uiterlijk, de geografie en zelfs veel van de dungeons zijn bijna altijd precies hetzelfde. Het resultaat is logischerwijs een ontzettend repetitief avontuur. Je verkent telkens nagenoeg dezelfde kaart en dat voelt als opvulsel om de speeltijd kunstmatig te verlengen.
Zelfs als we dit gigantische minpunt compleet vergeten, mag wat overblijft nog niet eens de schoenen poetsen van een gemiddelde Zelda-game. Klassieke Zelda’s draaien om de heerlijke dungeons vol listige puzzeltjes die je steeds dwingen om nieuwe vaardigheden te gebruiken. In Elliot voelen de dungeons haast willekeurig gegenereerd. Het zijn inspiratieloze ruimtes zonder persoonlijkheid waarin je tussen gevechten door extreem voorspelbare puzzels moet oplossen.
De gemiddelde gamer kent het wel: dozen op schakelaars duwen, lasers via draaiende spiegels begeleiden en drukplaten die tijdelijk een deur openen. Het is saai, maar op zich is het prima om traditionele mechanieken te gebruiken. Het echte probleem is dat Elliot hier ontzettend weinig mee doet en alle varianten buitengewoon simplistisch blijven. Wat is het tegenovergestelde van een hersenkraker? Een invuloefening misschien? Dat is in ieder geval hoe de puzzels in deze game aanvoelen.
Het spel wordt gelukkig door een paar elementen enigszins overeind gehouden. Allereerst is het vechtsysteem in Elliot vrij aardig. Dat begint net zo simpel als de oudste Zelda-games: je mept gewoon vijanden met je zwaard. De game krijgt in dit aspect gelukkig wél telkens meer diepgang. Uiteindelijk ontgrendel je nog zes andere wapens waarvoor je bovendien allerlei extra vaardigheden kunt verdienen. Het is bijvoorbeeld mogelijk om je boemerang aanzienlijk te vergroten of je pijlen van een doelzoekende functie te voorzien. Je kunt maar een beperkt aantal van dit soort vaardigheden tegelijkertijd activeren, en het is oprecht leuk om te experimenteren en per wapen je eigen ‘build’ samen te stellen.
Het vechtsysteem wordt ook interessanter dankzij de extra vaardigheden van de eerdergenoemde Faie. Je kunt de fee te allen tijde met het rechterpookje bedienen en haar bijvoorbeeld laten ontploffen of vijanden met een draaikolk opzuigen. Deze extra functies voegen nog een laagje strategie toe en zijn retehandig als je tegen grotere groepen monsters vecht.
Het tweede lichtpuntje zijn de personages. Hoewel ze veel te veel babbelen en hun grenzeloze optimisme soms lichtelijk op de zenuwen werkt, zijn ze ergens best charmant. Je ontmoet gaandeweg interessante figuren en Elliot ontpopt zich al snel tot een prima gozer die zijn neus graag in andermans zaken steekt.
Ik moet ten slotte toegeven dat dit spel last heeft van het contrast dat het creëert met de recent uitgebrachte Mina the Hollower. Die game liet immers zien hoe je wél een meesterlijke ode brengt aan de klassiekers van vroeger. Mina schittert met ijzersterk leveldesign, nul procent filler en verrassende mechanieken. Elliot probeert daarentegen gebruik te maken van de bekende blauwdruk, maar morst daar vervolgens spreekwoordelijke koffie overheen.
Conclusie:
The Adventures of Elliot kan helaas de HD-2D-zegereeks niet voortzetten. Het vermakelijke vechtsysteem en de charmante personages bieden weliswaar een welkom tegenwicht, maar het is simpelweg te weinig om de kar te trekken. Onder de mooie stilistische laag schuilt namelijk een repetitief, voorspelbaar en vooral kleurloos avontuur.
7.8
9.8
567 
14)
17-06-2026 18:14
.
