Toen Yacht Club Games een jaar of vijf geleden Mina the Hollower aankondigde, was ik meteen verkocht. Een gloednieuwe game van de studio achter Shovel Knight, geïnspireerd door onder andere Bloodborne, Castlevania en de 2D Legend of Zelda’s? Daar kan ik geen nee tegen zeggen. We hebben er even op moeten wachten, maar na eindeloos veel uren door de kleurrijke gebieden en donkere kerkers van Tenebrous Isle te hebben gezworven, kan ik zeggen: het was het wachten meer dan waard.


Link’s Kaas-wakening
In Mina the Hollower speel je als muis Mina, een zogenaamde ‘Hollower’. Je verwacht het niet. Als een van de weinigen beheerst ze de kracht om onder de grond te duiken. Door de springknop ingedrukt te houden verdwijnt ze tijdelijk onder de vloer, is ze onkwetsbaar voor aanvallen en komt ze even later met een flinke sprong weer boven. Dat klinkt simpel, maar in de praktijk is het een geniale mechaniek die je voortdurend tactische keuzes laat maken, handig van pas komt tijdens het platformen, en zelfs gebruikt kan worden bij het oplossen van puzzels.

Op Tenebrous Isle zijn zes Spark Generators uitgevallen, met als gevolg dat overal op het eiland vreemde beesten rondspoken die de bewoners teisteren. In het midden van het eiland ligt de stad Ossex, het kloppende hart van dit avontuur. Vanuit deze hub bepaal je helemaal zelf welke richting je op gaat om deze generatoren te repareren. Mina the Hollower is namelijk heerlijk non-lineair. De lokale krant geeft je af en toe een zetje in de juiste richting, maar of je die leest is helemaal aan jou. Loop je tegen een te sterke vijand aan? Dan ga je gewoon ergens anders heen. Het is net als bij de eerste Dark Souls: er is absoluut een bedoelde volgorde, maar die mag je helemaal zelf ontdekken of juist compleet negeren, als je durft tenminste.


Aan het begin maak je een keuze uit drie wapens: een zware hamer voor lompe klappen, twee kleine zwaardjes voor de snelle Jelle’s onder ons, of mijn favoriet: een soort mix tussen een zweep en een strijdvlegel waarmee je vijanden vanaf een afstandje een flinke muilpeer verkoopt. De keuze is niet reuze, maar spelenderwijs komt er nog een schild bij waarmee je schavuiten kunt wegbeuken en een geweer dat kogels oplaadt wanneer je er een schurk mee slaat. Elk wapen verandert de gameplay aanzienlijk, waardoor het leuk is om af en toe te wisselen, of om meerdere playthroughs te doen, maar daarover later meer.

Van muis tot moes
Iedere vijand die je aan gruzelementen mept laat botten achter. Die dienen niet alleen als valuta op Tenebrous Isle, maar ook als manier om Mina’s stats te verbeteren. Leg je het loodje, dan raak je net als in Shovel Knight alles kwijt, om vervolgens één kans te krijgen ze op de plaats waar je sneuvelde weer op te halen. Het is een bekend systeem, maar sluit ontzettend goed aan op de structuur van Mina the Hollower. Hetzelfde geldt voor genezen. Mina draagt een aantal flesjes bij zich die haar levensbalk weer kunnen vullen wanneer ze het even zwaar heeft gehad. Hoe meer je je vijand weet te raken, hoe meer je Mina kunt helen, maar dit brengt risico’s met zich mee. Word je geraakt tijdens het drinken, dan doet je flesje namelijk helemaal niets. Dit maakt van genezen een soort puzzel waarbij je het perfecte moment moet vinden.

De omvangrijke regio’s en duistere steegjes van Tenebrous Isle zitten bovendien vol geheimen. Zo kun je muren opblazen, onder buizen door graven en zelfs een vishengel gebruiken om verborgen plekken te bereiken. Echter is de game zo ontworpen dat je het hele verhaal kunt uitspelen met de moves die je aan het begin al hebt, dus verwacht geen Metroidvania-achtige structuur met nieuwe krachten en gadgets die je verder helpen. De grootste blokkade voor progressie is kennis, waardoor plekken waar je al tien keer bent langsgelopen ineens kunnen veranderen in geheime gangen of verborgen schatkamers, wat ervoor zorgt dat je altijd op de omgeving blijft letten.


Zodra je aan de game begint, vallen de visuele keuzes waarschijnlijk als eerste op. Dikke pixels, een vertrouwd kleurenpalet en een stijl die sterk doet denken aan Game Boy Color-klassiekers van weleer. Toch voelt de game nergens ouderwets aan. Dankzij breedbeeldondersteuning en een enorme hoeveelheid detail balanceert Yacht Club Games perfect tussen nostalgie en modern design. Deze zelfopgelegde limieten zorgen er bovendien voor dat Yacht Club het onderste uit de 8-bit kan weet te toveren, met heerlijke muziek van Jake Kaufman en een prachtig ontworpen open wereld die sterk doet denken aan mijn favoriete 2D Legend of Zelda-titel: Link’s Awakening. Bijzondere personages, een mysterieus sfeertje, en een gevoel van ontdekking zoals je deze zelden tegenkomt.

Mina the Hollower is echter wel een stuk pittiger dan die games. Vooral aan het begin, wanneer je nog geen kaas gegeten hebt van Mina’s speelwijze, is de game genadeloos. Gelukkig voelt het nooit oneerlijk aan. Simpele vijanden slaan je met een paar rake klappen tegen de vlakte, maar leg je het af, dan heb je dat vaak toch echt aan je eigen gretigheid te danken. Had je jezelf maar in moeten graven. Ook de bazen zijn stuk voor stuk geweldig ontworpen. Ze maken regelmatig muizengehakt van Mina, maar zodra je hun aanvalspatronen leert kennen voelt iedere overwinning enorm verdiend.

Brieljant in balans
Onderweg verzamel je allerlei zogenaamde trinkets: kleine snuisterijen die passieve bonussen geven. Mijn favoriet was er eentje die me een extra leven gaf, wat ik combineerde met een klein beestje dat mijn aanvallen sterker maakte zodra ik geraakt werd. Daardoor kon ik zonder al te veel risico agressief op bazen inhakken, omdat ik toch nog een keer terugkwam na mijn dood. Met zestig verschillende trinkets zijn de combinaties bijna eindeloos, waardoor geen avontuur exact hetzelfde aan hoeft te voelen.


Daarnaast heeft Yacht Club Games letterlijk honderden modifiers ingebouwd, variërend van standaard toegankelijkheidsopties tot compleet krankzinnige dingen. Ze zijn niet nodig, want de game is al briljant gebalanceerd, maar de liefhebber kan het avontuur helemaal naar smaak aanpassen. Wil je de game makkelijker maken? Geen probleem. Juist moeilijker? Kan ook. Je kunt zelfs spelen terwijl de vloer achter je verandert in lava, of met een onzichtbare Mina terwijl het scherm constant draait en bij elke sprong van kleur verandert. Een groot deel van deze modifiers speel je pas vrij nadat je de game hebt uitgespeeld, waardoor je eerst de bedoelde ervaring voorgeschoteld krijgt. Daarna mag je helemaal losgaan. Niet alleen met de modifiers, maar ook in de zeven verschillende New Game+-modi die de game kent. Deze variëren van een gespiegelde wereld tot ingebouwde randomizers en veel sterkere vijanden. Mijn eerste playthrough duurde ruim twintig uur, maar Mina the Hollower is duidelijk gebouwd om honderden uren in te verliezen.

Wel merkte ik dat ik op pc mijn bureaustoel wat naar achteren moest schuiven, omdat alles door de gekozen stijl behoorlijk groot oogde op mijn 32-inch scherm. Daardoor verloor ik soms het overzicht. Het grootste deel van de game speelde ik uiteindelijk op een Steam Deck, waarop hij werkelijk fantastisch draait. Ik raad dan ook absoluut aan om Mina the Hollower op een handheld te spelen, zoals de Switch 2-versie die zelfs op 120 frames per seconde draait, of anders lekker vanaf de bank op console of pc.


Dit voelt als een game die speciaal voor mij gemaakt is. Het combineert een aantal van mijn favoriete elementen uit een paar van mijn favoriete games, en doet dat in een grafische stijl waar ik veel nostalgie voor heb omdat de Game Boy Color mijn eerste echte spelcomputer was. Mina the Hollower is daarmee niet alleen mijn favoriete game van Yacht Club Games, maar voorlopig ook mijn favoriete game van het jaar. En het zou zomaar kunnen dat voor het tweede jaar op rij het woord ‘hollow’ in de titel van mijn Game of the Year voorkomt.

Conclusie
Mina the Hollower voelt als een vergeten klassieker die nu pas is uitgebracht. Yacht Club Games combineert nostalgie met modern game design op een manier die constant blijft verrassen. De uitdagende gevechten, de vrijheid van de wereld en de eindeloze geheimen maken het bijna onmogelijk om de game weg te leggen. Dit is een avontuur waarin nieuwsgierigheid voortdurend wordt beloond, en zo heb ik ze het liefst. Niks is perfect, maar Mina the Hollower komt erg dichtbij.